۱۳۸۳/۱٢/٢٦
بهار

خدايا!

خدايا! مپسند که بهار طبيعت بی جان را جامه نو بپوشاند و ما مدعيان جان همچنان در رفتار کهنه خويش بمانيم.

سال نو نزديک است بر همه شما مبارک.

محسن

۱۳۸۳/۱٢/٢٦
ميلاد

«به تو خیانت میکنند، تو مکن.

تو را تکذیب میکنند، آرام باش.

تو را می ستایند فریب مخور.

تو را نکوهش می کنند شکوه مکن.

مردم شهر از تو بد می گویند اندوهگین مباش.

همه مردم تو را نیک می خوانند مشرور مباش.

آنگاه تو از ما خواهی بود.»

خدا یا ما را از آن او کن.

میلاد امام محمد باقر بر شما مبارک باد.

محسن

۱۳۸۳/۱٢/٢۳
 

ما که اين همه برای عشق

                                  آه و ناله دروغ می کنيم

راستی چرا؟

در رثای بی شمار عاشقان

                                  -که بی دريغ-

خون خويش را نثار عشق ميکنند

از نثار يک دريغ هم

                       دريغ می کنيم؟

                                                 قيصر امين پور

محسن

۱۳۸۳/۱٢/٢٢
 

من به آنان گفتم:

آفتابی لب درگاه شماست.

که اگر در بگشاييد به رفتار شما ميتابد.

حيف که کسی به حرف ما گوش نکرد

محسن

۱۳۸۳/۱٢/٢٠
بگذر، بپذیر، بپوشان.

خدایا !

آغاز هر دیداری و گفتاری سلام است و تو هر چند معنای مطلق حضوری، ولی از باب غفلت گاه‌گاهم، سلام.

رحیما !

سرگردان و حیرانم چون گمگشته‌ای که در یک میدان دوان دوان در پی هیچ می‌دود و از این گمان فقط خستگی و ناامیدی، توامان نصیب دارد و تو هرچند علت العللی و غایت الغایات، ولی از باب جهل بسیارم، دریاب.

غفورا !

هر کس به مهمانی می‌رود، در دست چیزی می‌گیرد و هر نفسی از من می‌رود، قدمی به میهمانی تو نزدیک می‌شوم. روزی غصه دستان خالی را می‌خوردم و حالا شرمنده کوله بار تباهی هستم و تو هرچند شاهد و شاکی و قاضی هستی، ولی ازباب پشیمانی و ندامتم، بگذر.

معبودا !

هر کس را قبله‌ای است و با اینکه خود را عبد رضای تو می‌دانم اما پیوسته فریفته جلوه ظاهری قبله‌های نفسانی هستم و تو هر چند قبله آمال هستی،ولی از باب پشیمانی و ندامتم، بپذیر.

ستارا !

هر عیب و عورتی لباسی دارد و پوشاننده‌ای ولی عیوبم آن قدر بزرگند که هیچ لباسی به تنشان اندازه نمی‌شود و تو چون ستار العیوبی، از باب حفظ آبروی نداشته‌مان، بپوشان.

دعا طبق معمول از سيد مهدی شجاعی است.

محسن

۱۳۸۳/۱٢/٤
 

خط خون

درختان را دوست دارم

                            که به احترام تو قیام کرده اند،

و آب را

          که مهر مادر توست

خون تو شرف را سرخ گون کرده است؛

                                                  شفق آیینه دار نجابتت

و فلق محرابی،

                     که تو در آن

                                      نماز صبح شهادت گزارده ای.

                                  

****

 

در فکر آن گودالم

                         که خون ترا مکیده است

                                                       هیچ گودالی چنین رفیع ندیده بودم؛

در حضیض هم میتوان عزیز بود،

                                         از گودال بپرس!

 

****

 

شمشیری که بر گلوی تو آمد

                                      هر چیز و همه چیز را در کائنات به دو پاره کرد

هر چه در سوی تو، حسینی شد

                                           ودیگر سو، یزیدی

اینک، مائیم و سنگها

                            مائیم و آبها

                                           درختان، کوهساران، جویباران، بیشه زاران

که برخی یزیدی اند

                            و گرنه حسینی اند

 

خونی که از گلوی تو تراوید

                                 همه چیز و هر چیز را در کائنات، به دو پاره کرد، در رنگ!

اینک

هر چیز یا سرخ است، یا حسینی نیست!

 

****

 

آه! ای مرگ تو معیار!

                           مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت

                                                                             و آن را بی قدر کرد

که مردنی چنان، غبطه بزرگ زندگانی شد!

 

خونت!

              با خونبهایت حقیقت،

                                           در یک طراز ایستاد

و عزمت ضامن دوام جهان شد

                                           -که جهان با دروغ میپاشد-

و خون تو امضای راستی است.

 

****

 

تو را باید در راستی دید

                               و در گیاه، هنگامی که میروید.

در آب،  

         وقتی که مینوشاند.

در سنگ،

             چون ایستاده است.

در شمشیر،

                آن زمان که میشکافد.

و در شیر، که میخروشد.

در شفق که گلگون است

و در فلق که خنده خون است

                                        در خواستن،

                                                        برخاستن؛

تو را باید در شقایق دید

                               در گل بویید

                                              تو را باید از خورشید خواست،

در سحر جست

                    از شب شکوفاند

                                            با بذر پاشاند

                                                             با باد پاشید

                                                                            در خوشه ها چید.

تو را باید تنها در خدا دید

                         هر کس، هر گاه، دست خویش از گریبان حقیقت بیرون آورد

خون تو از سرانگشتانش تراواست

ابدیت آیینه ای است:

                            پیش روی قامت رسای تو در عزم

آفتاب لایق نیست

                        وگرنه میگفتم  

                                          جرقه نگاه توست

 

****

تو تنها تر از شجاعت

                           در گوشه روشن وجدان تاریخ

                                                                    ایستاده ای

به پاسداری از حقیقت

و صداقت شیرینترین لبخند بر لبان اراده توست.

 

چندان تناوری و بلند

                         که بهنگام تماشا

                                                 کلاه از سر کودک عقل میافتد

بر تالابی از خون خویش  

                              در گذرگه تاریخ ایستاده ای

                                                                 با جامی از فرهنگ

وبشریت رهگذار را می آشامی

                                       -هر کس را که تشنه ی شهادت است-

نام تو،

          خواب را بر هم میزند

آب را توفان میکند

                      کلامت قانون است

                                                خرد در مصاف عزم تو جنون

تنها واژه تو، خون است، خون؛

                                       ای خداگون

مرگ در پنجه تو  

                     زبون تر از مگسی است

                                                 که کودکان به شیطنت در مشت میگیرند

و یزید بهانه ای

دستمال کثیفی که خلط ستم را در آن تف کردی

                                                             و در زباله ی تاریخ افکندی

یزید کلمه نبود، دروغ بود

                              زالویی درشت

                                                 که اکسیژن هوا را می مکید

مخنثی که تهمت «مردی» بود

                                          بوزینه ای با گناهی درشت

                                                                           «سرقت نام انسان»

و سلام بر تو که مظلوم ترینی

                                          نه از آن جهت که عطشانت شهید کردند

بل از این رو که دشمنت این است.

 

 

****

مرگ سرخت

                تنها نه نام یزید را شکست

                                                  و کلمه شکست را بی سیرت کرد

که فوج کلام را نیز در هم میشکند

                                          هیچ کلام بشری نیست که در مصاف تو نشکند

ای شیر شکن!

                   خون تو بر کلمه فزون است

                                                     خون تو بر بستری از آن سوی کلام

فراسوی تاریخ

                  بیرون از راستای زمان

                                                  میگذرد

خون تو در متن خدا جاری است

 

****

 

یا ذبیح الله

               تو اسماعیل گزیده خدایی

                                                 و رویای بحقیقت پیوسته ابراهیم

کربلا، میقات توست

                           محرم میعاد عشق

                                                     و تو نخستین کس که ایام حج را

به چهل روز کشاندی

                               و اتممناها بعشر

 

آه!

    در حسرت فهم این نکته خواهم سوخت

                                                         که حج نیمه تمام را

در استلام حجر وانهادی

                               و در کربلا

با بوسه بر خنجر، تمام کردی.

 

مرگ تو

           مبدا تاریخ عشق

                                آغاز رنگ سرخ

                                                   میعاد زندگی است.

 

****

 

خط با خون تو آغاز میشود

از آنزمان که تو ایستاده ای،

                                   دین راه افتاد

و چون فرو افتادی،

                           حق برخاست

تو شکستی

                   و راستی درست شد.

از روانه ی خون تو بنیاد ستم سست شد

                                               و در پاییز مرگ تو

بهاری جاودانه زایید

                        گیاه رویید

                                       درخت بالید

و هیچ شاخه نیست

                          که شکوفه ای سرخ ندارد

                                                             و اگر ندارد

                                                                             شاخه نیست

هیزمی است نا روا بر درخت مانده.

 

****

 

تو راز مرگ را گشودی

                                کدام گره با ناخن عزم تو وا نشد؟

شرف به دنبال تو

                        لابه کنان میدود.

                                                 تو، فراتر از حمیتی

نمازی، نیتی

                   یگانه ای وحدتی،

آه، ای سبز!

                    ای سبز سرخ!

                                         ای شریفتر از پاکی

                                                                  نجیبتر از هر خاکی

ای شیرین سخت،

ای سخت شیرین!

                        تو دهان تاریخ را آب انداخته ای

ای بازوی حدید

                   شاهین میزان

                                        مفهوم کتاب، معنای قرآن!

نگاهت سلسله تفاسیر؛

                                گامهایت وزنه خاک

                                                               و پشتوانه افلاک.

 

کجای خدا در تو جاریست

                                 کز لبانت آیه میتراود؟

عجبا!

عجبا از تو عجبا!

                               حیرانی مرا با تو پایانی نیست.

چگونه با اگشتانه ای از کلمات

                                        اقیانوسی را میتوان پیمانه کرد؟

 

****

 

بگذار بگریم

               خون تو در اشک ما تداوم یافت

                                                        و اشک ما، صیقل گرفت

شمشیر شد و در چشمخانه ستم نشست

 

تو، قرآن سرخی

                      خون آیه های دلاوریت را

                                                      بر پوست کشیده صحرا نوشتی

و نوشتارها

               مزرعه ای شد

                                  با خوشه های سرخ

و جهان یک مزرعه شد

                              با خوشه خوشه خون

و هر ساقه دستی و داسی و شمشیری

                                                    و ریشه ستم را وجین کرد

و اینک

             و هماره

                           مزرعه سرخ است.

 

****

 

یا ثار الله

             آن باغ مینوی

                               که تو در صحرای تفته کاشتی

با میوه های سرخ

                      با نهرهای جاری خوناب

                                                   با بوته های سرخ شهادت

                                                                           و آن سروهای سبز دلاور

باغی است که باید با چشم عشق دید

                                                     اکبر را

                                                               صنوبر را

بوفضائل را

                 و آن نخل های سرخ کامل را

 

 

****

حر، شخص نیست

                        فضیلتی است

                                           از توشه بار کاروان مهر جامانده

                                                                                   آنسوی رود پیوستن

و کلام و نگاه تو

                      پلی است

                                   که آدمی را به خویش باز میگرداند

و توشه را به کاروان.

 

و اما دامنت؛

                جمجمه های عاریه را

                                             در حسرت پناه گرفتن

                                                                            مشتعل میکند

از غبطه سر گلگون حر که بر دامن توست.

 

****

 

ای قتیل،

            بعد از تو،

                         خوبی سرخ است.

و گریه سوگ،

                    خنجر

                              و غمت توشه سفر به نا کجا آباد.

و رد خونت، راهی

                        که راست به خانه خدا میرود.

 

تو از قبیله ی خونی

                          و ما از تبار جنون.

خون تو در شن فرو شد

                               و از سنگ جوشید.

ای باغ بینش

                    ستم، دشمنی زیباتر از تو ندارد.

و مظلوم، یاوری آشنا ترذ از تو.

 

تو کلاس فشرده تاریخی

                                کربلای تو مصاف نیست،

                                                             منظومه بزرگ هستی است.

طواف است.

 

****

پایان سخن،

                 پایان من است

                                         تو،

                                               انتها،

                                                        نداری . . .  

علی موسوی گرمارودی

محسن

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]