۱۳۸٤/۸/۳٠
يا رب! دلم حاضر کن! نماز بی دل بپذير!

گفت : بار خدايا !اگر مرا فردای قيامت به دوزخ فرستی سری آشکارا کنم که دوزخ از من به هزارساله راه بگريزد .

و گفتی :الهی ما را از دنيا هر چه قسمت کرده ای به دشمنان خود ده و هر چه از آخرت قسمت کرده ایی به دوستان خود ده که مرا تو بسی.

و گفتی :خداوندا !اگر تو را از بيم دوزخ می پرستيم  در دوزخ بسوز , و اگر به اميد بهشت می پرستيم ,بر من حرام گردان .و اگر برای تو تو را می پرستيم ,جمال باقی دريغ مدار.

و د ر مناجات می گفت :بار خدايا !اگر مرا فردا در دوزخ کنی من فرياد بر آورم که وی را دوست داشتم .با دوست اين کنند ؟
هاتفی آوازداد :يا رابعه لا تظنی بنا ظن السوء.به ما گمان بد مبر که ما تو را در جوار دوستان خود فرود آريم تا با ما سخن ما می گويی .

و در مناجات می گفت :الهی !کار من و آرزوی من در دنيا از جمله دنيا ياد تو است , و در آخرت از جمله آخرت لقای تواست .از من اين است که گفتم.تو هر چه خواهی کن .

و در مناجات يک شب می گفت :يا رب!دلم حاضر کن ,يا نماز بی دل بپذير.

 

تذکره الاولياء در ذکر رابعه عدويه رحمة الله عليها

محسن

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]