۱۳۸٤/۱٠/٢٩
سپيد تر از سپيده

زمین اگر برابر کهکشان تکرار شود

حجم حقیری است

که گنجایش بلندی تو را نخواهد داشت

قلمرو نگاه تو دورتر از پیداست

و چشمان تو معبدی

                 که ابرها نماز باران را در آن سجده میکنند

این را فرشته ها حتی میدانند

که نیمی از تو هنوز

                         نامکشوف مانده است

 

از خلا نامعلوم ترسی

دستهایی که با نیت مکاشفه

                                   در تو سفر کردند

حیران

         در شیب جمجمه ایستاده اند

تو آن اشاره ای که بر براق توفان نشسته ای

تو آن انعطافی

                   که پیشاپیش باران میروی

آن کس که تو را نسراید

                             بیمار است

 

زمین

بی تو تاول معلقی است

بر سینه آسمان

و خورشید اگر چه بزرگ است

هنوز کوچک است

اگر با جبین تو برابر شود

دنباله تو

             جنگل خورشید است

شاید فقط

           خاک نامعلوم قیامت

                                  ظرفیت تو را دارد

زمین اگر چشم داشت

                               بزرگواری تو این سان غریب نمی ماند

هیچ جرئتی جز قلب تو نسوخت.

 

سپید تر از سپیده

                    بر شقیقه صبح ایستاده ای

و از جیب خویش

                   خورشید میپراکنی

ای معنویت نا محدود

زود است حتی بر زمین

                           نام تو برده شود

**

زمین فقط

پنج تابستانبه عدالت تن داد

و سبزی این سالها

                     تتمه آن جویبار بزرگ است

که از سرچشمه ناپیدایی جوشید

وگرنه خاک را

                        بی تو جرئت ابادانی نیست.

تو را با دیدنی های مانوس میسنجنم.

من اگر میدانستم

                  پشت آسمان چیست

                                           تو همانی.

تو آن بهار ناتمامی

که زمین عقیم

               دیگر هیچ گاه

به این تجربت سبز

تن نخواهد داد

آن یکبار نیز

در ظرف تنگ فهم او نگنجیدی.

شب و روز

            بیقراری پلکهای توست

وگرنه خورشید

              به نور افشانی خود امیدوار نیست

صبح

       انعکاس لبخند توست

                                 که دم مرگ به جای آوردی

آن قسمت از زمین

                       که نام تو را نبرد

                                         یخبندان است.

ای پهناوری که

                عشق و شمشیر را

                                           به یک بستر آورده ای

دنیا نمیتواند بداند

                    تو کیستی!

                      سلمان هراتی.

محسن

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]