۱۳۸٧/٢/٢٩
تو!

چون به نماز می ایستی

                        بلندتر می نمایی.

چون به نماز می ایستی

                        تمام خود را به خدا می سپاری.،

و من تمام تو را نماز می برم

شگفت بت پرستا که منم!

تمام تو را با خدا در میان نهادم

                        نماز تو، اورا

                        و تو خود مرا.

                        ****

تو در نماز زیباتری

و نغمه ات، از تبار ترانه هایی است

               که جریدگان بر گذرگاه کوهستانها می خوانند.

چادر نماز سپید گلدارت

همان بهار شکوفاست

بر قامت موزون ترین ناربن.

الله اکبر!

نجوای گرم و پاک تو هنگامه می کند.،

چندان که وسوسه(خدای ِ تو) شدن را

                                    در کفر گاه دلم بر می انگیزد.

                        ****

قامت تو

        خود نماز دیگری است

          -چون رساترین آیه-

از تو جدا نیستم

نمازهایت را به نیتی دوگانه به جای آر!

که من در توام

            از شدت خواست.

چون به رکوع می روی

            با زانوان من برخیز

                        که در تو ایستاده ام

                                    به هنگام برخاستن.

                                                          

                                                          

                                                            علی موسوی گرمارودی

                                                            زمستان 52 زندان قصر

محسن

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]