۱۳۸٧/۳/٩
بهار خو لشگره مرا، آیه

بهار خو لشگره مرا، آیه

تو، گی: بهار نامو،

جوخوفت؟!

سیا کلاچ سیفیده شونده دانه یا بخورده پس

خو چومه سر، دوخوفت!

اگه تومامه کس بیگید

منم ترا بگم: تومامه راروخوان تمش ببو

زمین رمش

به آسمان بوشو

بهار خو لشگره مرا ، آیه

تومامه پرچینا، واچین واساز بوکوده پس

بنفشه

پامچال

تی کوچه تان، کاره

اونا، پایه

*
شاعر علی اکبر مرادیان گروسی
*
اگر مایلید بدانید که این شعر چگونه خوانده می شود
می توانید اینجا بشنویدش

*

توضیح اینکه ترجمه شعر کمی برایم سخت است باید کمی شرح و تفسیر بدهم.

فعلا امر به رفتن شده ام!

باز می گردم و می نویسم

محسن

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]